Sommige herinneringen blijven je je hele leven bij. Niet omdat je op dat moment wist hoe belangrijk ze zouden worden, maar omdat ze achteraf het begin van iets blijken te zijn.

Ik weet nog heel goed dat ik als heel klein meisje samen met mijn vader naar een bijzondere juwelier in Leeuwarden ging. Het was geen gewone juwelierszaak. Hier kon je de meest bijzondere ontwerpen vinden en alleen al binnenkomen voelde als het betreden van een andere wereld.

Ik herinner me een donkere ruimte, waarin met kleine spotjes objecten werden uitgelicht. Alles leek hier geheimzinnig en kostbaar.

En daar stond een kistje.

Een prachtig, antiek kistje met een deksel die half open stond. En toen ik er in keek, zag ik duizenden edelstenen. Ik was op slag betoverd.

Al die kleuren, al die verschillende stenen. Ik weet nog hoe ik ze in mijn handen hield en voelde hoe mooi glad ze waren. Iedere steen was anders. De ene helder en kleurrijk, de andere donker met een gouden glans of juist heel licht met een glinstertje. Als kind kon ik daar volledig in opgaan. Ik vergat alles om me heen en keek alleen nog maar naar die kleine schatten in mijn handen.

Ik denk dat ik daar, op dat moment, een beetje verliefd werd op edelstenen.

Vanaf die tijd ben ik eigenlijk altijd stenen blijven zoeken en vinden. Waar ik ook kwam, stenen trokken mijn aandacht. Pas veel later realiseerde ik me hoe bepalend die fascinatie uiteindelijk is geweest voor de richting die mijn leven nam en voor mijn keuze om zelf het vak in te gaan.

Heel veel jaren later had ik inmiddels mijn eigen winkel als edelsmid. Op een dag vroeg een goudsmid, die bijna met pensioen ging, of ik misschien interesse had in een aantal spullen uit zijn zaak. Natuurlijk ging ik kijken.

Er lagen oude gereedschappen en er stond onder andere een paar prachtige mooie bustes van olijfhout. Allemaal super handig voor mijn winkel en de lessen. Maar tussen al die spullen zag ik ineens iets staan wat ik onmiddellijk herkende.

Mijn magische kistje. Het kistje uit mijn jeugd.

Hetzelfde oude Indiase kistje uit Kashmir wat ooit gevuld was geweest met al die duizenden edelstenen waar ik als klein kind zo verwonderd naar had gekeken. Nu was hij leeg. De uitgesneden motieven niet helemaal afgemaakt, met prachtig oud stalen beslag en de sporen van de vele jaren die inmiddels voorbij waren gegaan. Maar voor mij was hij nog precies zo bijzonder. Natuurlijk heb ik hem gekocht.

Sindsdien zie ik het kistje als een tastbaar stukje van mijn eigen begin. Als een herinnering aan dat kleine kind dat nog helemaal niet kon weten waar het leven haar naartoe zou brengen, maar dat op dat moment iets ontdekte waar ze nooit meer helemaal los van zou komen.

Wanneer ik ernaar kijk, zie ik veel meer dan alleen een oud kistje vol stenen. Ik zie het begin.

En misschien is dat wel het bijzondere aan sommige voorwerpen: ze reizen ongemerkt met je mee door je leven. Soms verdwijnen ze jarenlang uit beeld, om uiteindelijk weer bij je terug te komen. Precies op de plek waar ze horen.

De liefde voor edelstenen. Voor materialen. Voor schoonheid. En uiteindelijk voor het prachtige vak van edelsmid. En nu, weer vele jaren later, heeft het kistje opnieuw een plek gekregen, hier in het collectief. Ik heb hem gevuld met prachtige getrommelde stenen uit Zuid-Afrika.

Wie weet raakt het ook bij een ander het gevoel van verwondering….. Deze magische stenen in het oude kistje.